Mario feliciteert Lilian

Amsterdam, 13 mei

Vanavond werd de verjaardag van Lilian (26) met een gezellig en prima diner in het Amsterdamse restaurant Stortk gevierd.

Column: Lekker normaal

Amsterdam, 29 maart
Hieronder treft u Mario's column die vandaag in dagblad Sp!ts staat afgedrukt. 

dinsdag 29 maart 2011

Lekker normaal

Mensen kun je in een aantal situaties goed leren kennen.

In relaties: kom maar eens ongevraagd aan iemands partner of met geldzaken: krijg je uitgeleende geld maar eens niet op de afgesproken datum terug. 

Ook bij familie-aangelegenheden en -luister eens mee in een dokterswachtkamer- als de gezondheid in het geding is.

Maar mensen leer je absoluut kennen als ze spelletjes spelen. 

Ooit zag ik een vierjarige tijdens een partijtje ‘memory’ vals spelen en de keren dat ik profvoetballers zag veranderen in bloeddorstige, nietsontziende vechtmachines zijn op twee handen niet te tellen. 

Spelers die sinds jaar en dag alle trucs uit de kast halen om een wedstrijd winnend te beëindigen. 

Die niet op een schwalbe of elleboog meer of minder kijken. 

Die niet van onbehouwen tackles, ondoordacht uitgesproken teksten of bewust gemaakte overtredingen wakker liggen.

Professionals die inmiddels de glamourstatus van film- en popsterren hebben overgenomen  en dagelijks, vaak onvoorbereid en ongewild, als publiek bezit worden behandeld. 

Die in dit mediatijdperk nagenoeg geen privacy meer kennen en in ogen van velen gedrag vertonen waardoor ze regelmatig denigrerend het etiket ‘dom’ krijgen opgeplakt. 

Maar wat is dom? 
En wat is de definitie van normaal gedrag vertonen? 

Is er veel verschil tussen het doen en laten van hoofdrolspelers in ‘Oh Oh Cherzo’ en bezoekers van het jaarlijkse Boekenbal?

Past de grillige levensstijl van wijlen Herman Brood of Liz Taylor in het ideale opvoedingsplaatje? 

Zullen pedagogen de leefwijze van Jack Nicholson, Robbie Williams, Simon Vinkenoog, Lady Gaga, Amy Winehouse of Jim Morrison aan de huidige generatie ouders aanbevelen? 

Ik weet zeker van niet. 

Wat zullen de buren wel niet gaan denken?

In Nederland accepteren we nu eenmaal niet dat uitzonderlijke talenten buitensporige trekjes vertonen. 

Talenten die iets speciaals hebben, door hun uitzonderlijke capaciteiten kwaliteit leveren en daardoor wekelijks duizenden liefhebbers bekoren. 

Ook die 40.000 fans die vanavond in vaak afzichtelijke creaties het Nederlands elftal gaan steunen. 

Die een schwalbe of elleboog van Oranje-spelers niet snel zullen veroordelen, een bewuste overtreding als acceptabel beoordelen en ondoordachte teksten gewoon zullen meezingen. 

Moet toch kunnen, vooral omdat zij geen domme voetballers zijn.

Column: Salami en geitenkaas

Amsterdam, 22 maart

Hieronder kunt U Mario's column lezen die vandaag in dagblad Sp!ts staat afgedrukt.

dinsdag 22 maart 2011

Salami en geitenkaas

De arbitrage ligt de laatste maanden, niet geheel ten onrechte, hevig onder vuur. Daarom is het voor de scheidsrechters wel eens prettig als andere voetbalzaken de aandacht van hun prestaties afleiden. 

Zoals in het afgelopen weekend. 

Waarin Ajax, met zijn ‘geitenkaas- defensie’ in Den Haag de titelkansen sterk zag afnemen. 

Waarin de opmerkingen over doelman Verhoeven een wel heel melig dieptepunt bereikten. 

En waarin uiteraard naar de komende competitiekraker FC Twente - PSV werd gekeken. 

Ook het interlandprogramma van volgende week lijkt in de strategische afleidingsmanoeuvre te passen. 

Want zo zie ik dat gesprek, op initiatief van de KNVB-directie, van vorige week nog steeds. 

Trainers en spelers waren uitgenodigd hun ongenoegen over de arbitrale dwalingen, de detectiverol van vierde officials en het inconsequent toepassen van de spelregels uit te komen spreken. 

Een beproefd concept, dat in Zeist de ‘Salami-tactiek’ wordt genoemd. Zoveel mogelijk ingrediënten verzamelen, touwtje er omheen, en het worstje is geproduceerd. Aansluitend een perscommuniqué uitgeven waarin staat dat het gesprek transparant en constructief is geweest, dat partijen in de toekomst met elkaar in conclaaf blijven en Klaar is Kees. 

In dit geval hebben trainers en spelers hun onvrede kunnen uiten en zijn weer voor een paar maanden monddood gemaakt. 

Dat niemand opmerkte dat door dit soort bijeenkomsten de arbitrage een steeds afhankelijker karakter krijgt, terwijl onafhankelijkheid juist de basis moet zijn, geeft aan dat arbitrage een specialisme is dat maar door weinigen -inclusief zogenaamde insiders- echt doorzien wordt. 

Vier telefoontjes en een groot aantal sms-jes over spelregels en beslissingen tijdens de afgelopen Europacup-ronden bevestigden dit weer eens. 

Ook de cijfers die worden gegeven in het Gouden kaart-klassement dat wordt samengesteld door oud-spelers en -trainers onderstrepen dit wekelijks. 

Gebruikte argumenten, bijvoorbeeld dat de scheidsrechter er goed bij zat, veel liet doorgaan, onzichtbaar was of dat hij in de geest van de wedstrijd floot, geven het beperkte referentiekader van de cijfergevers met betrekking tot de arbitrage duidelijk weer. 

Is ook daarom de conclusie gerechtvaardigd dat gesprekken als vorige week de kwaliteit van de arbitrage niet zullen verhogen?

Column: Voetbal als Japans puzzelstukje

Amsterdam,

Hieronder staat Mario's column die vandaag in dagblad Sp!ts staat afgedrukt.

dinsdag 15 maart 2011

Voetbal als puzzelstukje in Japans wederopbouwwerk

De mix van oosterse en westerse bouwstijlen van gewapend beton en het monotone uitzicht op de ononderbroken grijze huizenmassa tijdens de rit van het Narita-vliegveld naar het luxueuze The Mansions hotel maakten op mij weinig indruk. 

Tot de Azuba Towers opdoemden. 

Wat een leven, wat een actie, wat een kleurenexplosie veroorzaakt door de extraverte kledingkeuze van duizenden jongeren. Wat een discipline van de ontelbare verkeersdeelnemers en wat een ultramoderne snufjes en faciliteiten. 

Tokio. Wat een wereldstad! 

De FIFA had er eind 1997 goed aan gedaan mij de leiding van het WK-beslissingsduel Japan - Kazachstan toe te vertrouwen. Als de Japanse toerist Europa in vijf dagen kan doorkruisen moest het mij in vier dagen toch lukken om deze Aziatische metropool te ontdekken. 

Via metro en monorail werd ik met onwaarschijnlijke precisie op de gewenste bestemmingen afgezet. 

Een kort bezoek aan het Kabuki-theater waar veertien uur per dag de Japanse beschaving vanaf de Edo-periode wordt nagespeeld ontbrak natuurlijk niet. Ik voelde me er gelijk thuis, zeker toen ik hoorde dat kabuki ‘zich afwijkend gedragen’ betekent. 

Aansluitend naar het Kokugikan-stadion om samen met 30.000 Japanners het Sumo-worstelen te bekijken.

Fascinerend om te zien hoe die loodzware rikishi’s, na hun vaste rituelen te hebben afgewerkt, hun tegenstanders uit de ring probeerden te duwen.

Wat was ik verrast toen ik zag dat tussen de ringwegen huizenhoge netten waren opgehangen die dienst deden als ballenvangers voor de duizenden golfballetjes die van vijf, zes hoge driving ranges werden afgeslagen.

Een dag voor de wedstrijd zag ik al duizenden toeschouwers keurig in rijen geordend voor de toegangspoorten staan, hangen of voor hun opgeslagen tentjes liggen. 

Japan was duidelijk in de ban van het voetbal geraakt. 

In deze dagen denk ik vaak aan mijn eerste Japanse bezoek terug. 

Het mysterieuze land dat momenteel door aardbevingen, tsunami’s en nucleaire rampen is gekraakt en nu met de bekende Japanse efficiëntie aan de heropbouw begint. 

En daarbij ook het immens populaire voetbal als onmisbaar ingrediënt aanmerkt door het Japanse elftal de in maart geplande oefenwedstrijden tegen Montenegro en Nieuw Zeeland gewoon te laten spelen.

Mario in India

Van 27 februari tot 10 maart verbleef Mario (samen met Aad de Mos en Lex Schoenmaker) als gast van een ADO Den Haag jeugdselectie van spelers tot 16 jaar in India.

De spelers speelden er onder moeilijke omstandigheden vier wedstrijden (3 x 1-0 winst en een gelijkspel 1-1) tegen het districtselftal van Haryana U-17. 

Aad, Lex en Mario verzorgden in India een aantal voetbal gerelateerde clinics.

column: Voetballessen in de Taj Mahal

Amsterdam, 8 maart,,
Hieronder staat Mario's column die vandaag in dagblad Spits staat afgedrukt.

Voetballessen in de Taj Mahal 

De invloed van een voetbalclub op de ontwikkeling van 

iemands persoonlijkheid en maatschappelijke 

ontplooiing is groot. Als puber werd ik voornamelijk 

gevormd in het Haagse Zuiderpark. ADO was een 

fantastische opvoedkundige leerschool. 

Voetbal en overwinningsdrang stonden vanzelfsprekend 

centraal en binnen de clubcultuur waren loyaliteit, 

discipline,integriteit, trouw aan principes en te 

vertrouwen personen vaste basispatronen. 

Ook het wantrouwen tegen autoriteiten, de afkeer van 

persoonsverheerlijking en respect voor je omgeving zijn 

bij ADO aangeleerde en gecultiveerde principes. 

En je leerde door het deelnemen aan toernooien 

voorzichtig de wereld kennen. 

We speelden meerdaagse toernooien bij Blauw-Wit in 

Amsterdam. We voelden ons globetrotters toen we voor 

drie dagen naar de gravelvelden van Rot Weiss Essen 

werden uitgezonden en we kwamen in Scheemda 

terecht. Niemand wist waar het plaatsje lag maar het 

leek of in elk gastgezin de fraaiste dochters rondliepen. 

Wie clubs als ADO kent zal die situatie herkennen. Wie 

eenmaal in het rood-groene hart is geraakt draagt dat 

voor altijd met zich mee. Zo lopen Aad de Mos, Wim van 

Laar, Lex Schoenmaker en ik dezer dagen constant 

verhalen uit die oude doos op te halen. Niet hoeveel 

beter maar hoe anders het vroeger was. Dat doen we 

niet op een terrasje op Kijkduin of bij Simonis' 

visrestaurant maar op ruim acht uur vliegen van de 

Hofstad. Twaalf dagen zijn we toegevoegd aan het 

begeleidingsteam van een groep ADO-talentjes onder 

de zestien jaar die momenteel in India de mooiste 

avonturen meemaakt. Mannetjes op weg naar 

volwassenheid maar nog met honderden vragen in het 

hoofd die bij terugkeer hopelijk veelal beantwoord zullen 

zijn. Spelertjes van diverse pluimage zonder petjes, 

koptelefoons en oorbellen op of in de oren. Die nog 

spelen op zwarte voetbalschoenen. Jongens die al 

stempels van Kazachstan, Letland, Italië, Frankrijk en 

Turkije in hun voetbalpaspoort hebben staan. En 

daarom nu onder moeilijke omstandigheden overeind 

blijven en geroutineerd omgaan met dramatische velden 

en 'thuisfluiters'. 

Die in India mede door de extreme demografische 

tegenstellingen een onbetaalbare levensles krijgen. 

Zoals wij vroeger in Scheemda, dat nog steeds 

verscholen in de provincie Groningen ligt. 

Column: Zweedse naaimachine

Amsterdam, 22 februari


Hieronder treft u Mario's column die vandaag in dagblad
SP!TS staat afgedrukt.

Zweedse naaimachine 

Een maand geleden maakten De Centrale Spelersraad , de Coaches Betaald Voetbal en de afdeling scheidsrechterszaken van de KNVB tijdens een overleg afspraken rond het verbeteren van de arbitrage. 

Vooral de Spelersraad had de buik vol van de lage kwaliteit en was het inconsequent hanteren van de spelregels door de elite van het Nederlandse scheidsrechterskorps meer dan zat. 

Wat die afspraken precies inhielden werd, ondanks de beoogde transparantie, nooit wereldkundig gemaakt. 

Maar dat het gesprek vooralsnog weinig effect heeft gesorteerd is de voetbalvolgers inmiddels wel duidelijk geworden. 

Als je in het afgelopen voetbalweekend even een scheidsrechtersbril opzette en kritisch naar de prestaties van de Eredivisiescheidsrechters keek, sprongen er spontaan barsten in je brillenglazen. 

Een rits van overtredingen werd of verkeerd beoordeeld of met de mantel der liefde bedekt. 

Het was onthutsend om te zien dat de Nederlandse EK-troef Bjorn Kuipers in zijn Champions League generale voor FC Kopenhagen - Chelsea bij Heerenveen - AZ regelrechte aanslagen met een gele kaart afdeed en een Toni Schumacher imitatie (WK’82) van AZ-doelman Alvarado over het hoofd zag. 

Kennelijk blijken Belgische  strafkampen ook niet afdoende te werken. 

Zeker niet voor Kevin Blom die maar liefst negen kaarten nodig had om FC Twente - NEC in goede banen te leiden en Nijmegenaar Nuytinck een vroegtijdige aftocht bespaarde. 

Niet alleen de leiding van de twee huidige vaandeldragers was onder de maat. Holla (FC Groningen), Van der Maarel (FC Utrecht), Ammi (ADO Den Haag), Leemans (VVV Venlo) moeten in hun vuistje hebben gelachen toen hun zware overtredingen niet adequaat werden bestraft. 

En wat te denken van de strafschop die Willem II-er Arjen Swinkels, de enige echte schlemiel van deze Eredivisiejaargang, veroorzaakte? 

Die overtreding werd toch écht buiten het strafschopgebied gemaakt.

Toch lopen er gelukkig nog spelers in de Eredivisie rond die de scheidsrechters, onbedoeld, te hulp schieten. Tenentrapper Ola Toivonen -het Husqvarnaaitje - bijvoorbeeld. 

De Zweed die zichzelf zonder gène het slimste jongetje van het veld noemt. 

Die probleemloos de rol van Luiz Suarez overnam en door zijn publiekelijk uitgemeten maar onbestraft gebleven optredens het scheidsrechtersgilde hopelijk weer eens de ogen opent.